Μια Ευχή (για την Ελένη Γλύνη)

Κρυμμένη, βρίσκεις το Φως στην ωραία σου ατμόσφαιρα… μαγνητική…  Αποτραβηγμένη από τους παρακμιακούς ορίζοντες της πρωτεύουσας σήμερα, ανασυνθέτεις την πιθανή γαλήνη σου Εκεί. Τηνιακή...

Ο ταραγμένος αέρας του νησιού σου σηκώνει όρθιες τις βαθιές ρίζες της ψυχής σου που δεν φοβάται πια ν' αγγίζει ότι σε απασχολούσε από την πρώτη μέρα, την πρώτη πινελιά, στο πρώτο "εργαστήρι της Φαντασίας και του Μυαλού" σου. Μεταφυσική…

Ναι, Λένα, πολύτιμη και σπάνια παρουσία, υπήρξε και στα πρώτα σου έργα, -τόσο διαφορετικά από τα τωρινά- αυτή η ουσιαστική πνευματικότητα που έκανε ένα τοπίο της Τήνου να "ακούγεται" σαν λιτή και ισχυρή προφητεία, με φωνή υπόκωφη και παραδόξως υπερευαίσθητη… Συγκλονιστική …

Σήμερα λοιπόν, κορίτσι δισταχτικό και δυνατό συνάμα, ανασηκώνεις τα αόρατα σακίδια μας, γεμάτα με βαρίδια, με πέτρες, με πίκρες, με το ένα, με το άλλο, στο ύψος του ψυχισμού σου. Απορροφητική, συνγκινητική…

Είδες τον Giotto και ερωτεύτηκες… Πέτυχες ανώνυμα πρόσωπα σε φωτογραφίες επικαιρότητας και πάλι ερωτεύτηκες… Συνέθεσες τον έναν Έρωτα με τον άλλον και γέννησες αυτές τις αλλόκοτες εικόνες… Αυτές τις "μάχες" ανάμεσα στους κύκλους… Αυτές τις ταλαιπωρημένες φιγούρες, βασανισμένες από τον πόλεμο ή από την φυσική καταστροφή, αυτούς τους σπασμένους ανθρώπους τοποθετημένους τώρα χάρη σ'εσένα και στην φίλη σου την Γεωμετρία, σ'ένα πεδίο με σημεία αναφοράς. Ο Πόνος εδώ συνομιλεί με την Λογική. Το Χάος "τοποθετείται" στον Χώρο. Σ'ένα πλαίσιο υπολογισμένο που τελικά ανακουφίζει… Μια περιοχή ιδιαίτερη όπου ο ορθολογισμός γιατρεύει το πάθημα. Λυτρωτική...

Και πιο μετά, έρχεται το μαύρο χρώμα. Το απόλυτο φως για σένα. Οι φιγούρες σου στέκονται στη μέση του. Σαν Αγιοι. Φιγούρες που ακτινοβολούν μέσα στη σκοτεινή λάμψη… Ναι Λενάκι, το φως στο σκοτάδι φαίνεται καλύτερα… Γι' αυτό ίσως όσοι προσεύχονται χώνονται στη Νύχτα… Και όπως όταν πετυχαίνουν Κομήτη κάνουν μια ευχή, όταν συναντιούνται μ' ένα έργο σου κάνουν μια ευχή…


Μαρίνα Κανακάκη

Ιστορικός Τέχνης - Μουσειολόγος


Η έκθεση της Ελένης Γλύνη εγκαινιάζεται στις 2 Ιουνίου στον Τεχνοχώρο (Λεμπέση 4, απέναντι από το Μουσείο της Ακρόπολης) και θα διαρκέσει έως τις 2 Ιουλίου.

Η ίδια η ζωγράφος λέει για τη δουλειά της: «Η δουλειά που παρουσιάζω βασίζεται σε ανθρώπινες μορφές τις οποίες συγκέντρωσα από φωτογραφικά ντοκουμέντα της επικαιρότητας. Αυτές τοποθετούνται σε ένα γεωμετρικό χώρο δομημένο από την επανάληψη του κύκλου, ο οποίος βασίστηκε στο μοτίβο του φόντου από το έργο του Giotto «Η επικύρωση του κανόνα». Στις φιγούρες που επιλέγω δίνω το ρόλο του μαχόμενου. Οδηγημένη από αυτή την διαδικασία, στα τελευταία έργα αποδομώ το μοτίβο του χώρου και η ανθρώπινη μορφή λαμβάνει την «λυτρωτική» της θέση, στο κέντρο ενός και μόνο κύκλου».

Κώστας Παπανικολάου: «Ταξίδι από την Καισαριανή στον Πόρο»

Ολα είναι ταξίδι

Ο Κώστας Παπανικολάου (γεν. 1959), από τους σημαντικότερους ζωγράφους της γενιάς του, ταξιδεύει πολύ συχνά για τον Γαλατά και από εκεί έχει όλη την άνεση να παρακολουθεί αυτόν τον απίθανο δίαυλο επικοινωνίας που ανοίγουν η πελοποννησιακή ακτή και ο Πόρος απέναντι. Αυτός ο δίαυλος είναι το παν για τη φυσιογνωμία του Πόρου, για τη φευγάτη ιδεολογία του. «Πανιά στο φύσημα του αγέρα / ο νους δεν κράτησε άλλο από τη μέρα» στοχαζόταν ο Γιώργος Σεφέρης για να αποσυμπιεσθεί από τις τραγικές μνήμες του πρόσφατου τότε παγκόσμιου πόλεμου, παρατηρώντας από μια βάρκα στη μέση του δίαυλου το σκαρί της Κίχλης να παραδίδει το πνεύμα στην επιμονή της θάλασσας.

Πόρος θα πει πέρασμα, κι ο από τη φύση του μποέμ Χένρι Μίλερ θα γράψει: «Αφήστε με να αιωρούμαι σαν καλοσυνάτο πνεύμα πάνω από τις στέγες του Πόρου (…) Μπορώ να διακρίνω ολόκληρη την ανθρώπινη φυλή μέσα από τον λαιμό αυτού του μπουκαλιού, καθώς ψάχνω για είσοδο σ’ αυτόν τον κόσμο του φωτός και της ομορφιάς».

Ο Κώστας Παπανικολάου έχει βρει τη δική του είσοδο, και το ημερολόγιο της έρευνάς του εκθέτει στην γκαλερί «Citrone», στην προκυμαία του Πόρου, έως τις 15 Ιουνίου. Οι πίνακες ζωγραφικής είναι «μια σκέψη με σειρά» πάνω στο ταξίδι και στη φυγή από τη στιγμή που θα βγει από την πόρτα του σπιτιού του στην Καισαριανή, μέχρι να φτάσει στο παρατηρητήριο του κόσμου του, στην καθημερινότητα και στα όνειρά του, σε έναν λόφο του Γαλατά. Γιατί για τον ζωγράφο, όλα είναι ταξίδι και μάλιστα ρυθμικό ταξίδι, κάτι σαν μουσική τζαζ…

Μαίανδροι στον Σαρωνικό

Το ταξίδι στον Σαρωνικό, αν και σύντομο, είναι ιδιαίτερο. Ισως γιατί, αν θέλεις, μπορεί να μην είναι τόσο μοναχικό όσο καταμεσής στο Αιγαίο. Αν έχεις διάθεση, μπορείς να δώσεις σημασία στα πολλά ερεθίσματα που δέχεσαι. Κι ο Κώστας Παπανικολάου ταξιδεύει με «νωχελικά» πλοία «ανοιχτού τύπου» και δίνει και δεν δίνει σημασία στις προκλήσεις γύρω του. Κοιτάζει προς τα έξω, αλλά και προς τα μέσα. Αυτό το ταξίδι, το έχει αποτυπώσει σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς πίνακες της ενότητας που εκτίθενται στον Πόρο. Η θάλασσα με το κατάστρωμα του πλοίου δημιουργούν έναν μαίανδρο που κοιτάζει πότε προς τα μέσα και πότε προς τα έξω. «Αυτό ήθελα να κάνω» σχολιάζει ο ζωγράφος, «να δοκιμάσω μια πιρουέτα, με όλους τους κινδύνους να σπάσεις κανένα πόδι ή και το κεφάλι σου. Εκανα πολλά σχέδια ταξιδεύοντας, για να κουμαντάρω ένα αρχαίο ιδεόγραμμα που για μένα μοιάζει με το ταξίδι που είναι μέσα και έξω. Φεύγεις, αλλά συγκεντρώνεσαι και πάρα πολύ ταξιδεύοντας»…

Η μουσική της Μεσογείου

Στη βεράντα της ταβέρνας «Φωτεινή» στην Αλυκή (2 χλμ. από τον Γαλατά προς το Λεμονοδάσος), με θέα το στενό και τις απέναντι ακτές του Πόρου, ο Κώστας Παπανικολάου λέει ότι είναι κάποια πράγματα που, ενώ τα έχεις συνεχώς δίπλα σου, ξαφνικά συνειδητοποιείς την αξία τους. Και αρχίζει να διηγείται ένα όνειρό του: «Είδα σαν μια μυστική εικόνα στον ύπνο μου έναν λόφο καλοκαιρινό, με τις ελιές στη σειρά, με συκιές και ξερά αγριοάγκαθα, την ώρα που το φως γίνεται σχεδόν κόκκινο. Οι σιλουέτες της ελιάς και της συκιάς ήταν σαν νότες πάνω στο πεντάγραμμο των σειρών των δένδρων». Ξύπνησε και άρχισε να ζωγραφίζει την εικόνα που είδε στ' όνειρό του. Η «μεταφυσική» διάσταση του έργου έγινε ακόμη μεγαλύτερη όταν συνειδητοποίησε ότι ο λόφος με τις ελιές είναι αυτός που κλείνει την πολυσύχναστη παραλία της Αλυκής, δίπλα του. Ονόμασε το έργο, το οποίο υπάρχει στην έκθεση, χαϊδευτικά «Φούγκα» και πράγματι είναι μια δυνατή μουσική της Μεσογείου, όπως αυτή ηχεί εδώ στην ακτή του Γαλατά με τους λόγους και ό,τι έχει μείνει από το Λεμονοδάσος.

Σπίτια του Πόρου

Σε αυτό το έργο το φως είναι χαρακτηριστικά καθαρό. Οπως λέει ο ομότεχνος του ζωγράφου Τάσος Μαντζαβίνος, ο Παπανικολάου έχει απενοχοποιήσει το ελληνικό φως από το φολκλόρ και γι' αυτό κόβει σαν ξυράφι. Στα τοπία του υπάρχει η αλήθεια και είναι ωραία, όσο όμορφη είναι η αλήθεια. Τα θέματά του υπάρχουν και στις τουριστικές καρτ ποστάλ και στα «κορνιζάδικα», όπως λέει ο ίδιος. «Δεν κάνω τον αισθηματία, δεν πουλάω αίσθημα. Το σημαντικό για μένα είναι το θέμα να έχει ζωγραφική όπως την καταλαβαίνω εγώ, να βγαίνουν τα χρώματα». Γι' αυτό μιλούν τα ίδια τα έργα του. «Γιατί, αν μπορείς να περιγράψεις ένα έργο με λόγια χωρίς να το ζωγραφίσεις, τότε το έργο αυτό είναι σίγουρα αποτυχημένο»…

Κώστας Σιαφάκας, παράθυρο σε Αθήνα και Κύθνο

«Η ζωγραφική είναι ένα παράθυρο που εμμένει στη δική του θέα» λέει ο Κώστας Σιαφάκας (γεν. 1975), από τα ανερχόμενα με ιδιαίτερη δυναμική πρόσωπα στην εικαστική σκηνή. Στη νέα ατομική έκθεσή του, η οποία εγκαινιάζεται σήμερα Πέμπτη 12 Μαΐου, στις 20:00, στον Χώρο Τέχνης «24», ο ζωγράφος ανοίγει τα «παράθυρα» του προς την Αθήνα και την Κύθνο. Οι εικόνες που βλέπουμε από το «παράθυρο» μοιάζουν στατικές, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι. Στην πραγματικότητα είναι ζωντανές και μπορείς να τις απολαύσεις με πολλούς τρόπους. Ο ίδιος ο ζωγράφος γράφει στον κατάλογο της έκθεσης:

«Τα έργα που απαρτίζουν την παρούσα έκθεση είναι καρπός από την εργασία της τελευταίας τετραετίας. Είναι ζωγραφισμένα κυρίως στην Κύθνο και στην Αθήνα, σε χώρους, σε τοπία, αλλά και σε συνθήκες ζωής, που γνώριζα ότι σύντομα θα εγκατέλειπα. Η επίγνωση αυτή προσέδωσε στη δουλειά έναν επιπλέον χαρακτήρα, ο οποίος συνόδεψε τις πάγιες επιδιώξεις μου: συνειδητά ή ασυνείδητα η όρασή μου απέκτησε την ιδιότητα μιας προκαταβολικής νοσταλγίας. Η ζωγραφική στάθηκε ο πιο ισχυρός τρόπος να καταγράψω τις όψεις και την ατμόσφαιρα της καθημερινότητας δημιουργώντας ένα άλλο ημερολόγιο, που παραμένει πιστό στη σιωπή.»

Η έκθεση του Κώστα Σιαφάκα θα διαρκέσει έως τις 10 Ιουνίου.

Χώρος Τέχνης «24», Σπευσίππου 38, Κολωνάκι. Ωρες λειτουργίας, Τρίτη έως Παρασκευή) 11:00 – 14:00, 18:00 – 21:00 και Σάββατο 11:00 – 14:00

Μικρές αθηναϊκές ζωγραφιές του Πάβλου Χαμπίδη

Ο Πάβλος Χαμπίδης - το «β» έμεινε στην υπογραφή του από τη θητεία του στα κόμικς - είναι πολίτης των πόλεων του κόσμου, καθώς έχει εργαστεί στο Παρίσι, στην Στοκχόλμη, στις Βρυξέλλες, στη Γενεύη, στο Βερολίνο, στο Τόκιο. Το 2004 έκανε τα 116 σχέδια για το ταξιδιωτικό σημειωματάριο της Louis Vuitton που ήταν αφιερωμένο στην Αθήνα και από τότε περιδιαβάζει την πρωτεύουσα, κοιτάζοντας με τη δική του οπτική γωνία της αντιπροσωπευτικές γωνιές της. Αυτό έκανε και τώρα. Όπως ο ίδιος λέει «έκανα έναν περίπατο, μια περιπλάνηση στην Αθήνα, επιλέγοντας θέματα και οπτικές γωνίες που μου προκαλούσαν ενδιαφέρον, αλλά και που τα θεωρώ χαρακτηριστικά». Έκατσε κάτω στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου και ζωγράφισε σε έναν μεγάλο καμβά (0,50Χ1,40 μ.) την κλασική «Αθηναϊκή Τριλογία», την Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο και την Ακαδημία, αλλά και μια μαρμάρινη στήλη για να ρίχνουν οι πιστοί τον οβολό τους - από τις πολλές που υπάρχουν στην Αθήνα, μπροστά στην εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στην οδό Ακαδημίας. Ζωγράφισε με μελάνι και ακουαρέλα όψεις της Αθήνας από το Λυκαβηττό και από του Λυκαβηττού από την Αθήνα, αλλά και την «Ράτκα» και το «Φίλιον». Όπως σημειώνει η Ίρις Κρητικού «το ευκίνητο βλέμμα του Πάβλου Χαμπίδη, αιχμαλωτίζει απρόσμενες αθηναϊκές οικειότητες». Και καταλήγει: «Με πυκνό σχέδιο και λιγοστό χρώμα, ο Πάβλος Χαμπίδης, ταξιδευτής των πόλεων του κόσμου, επισκέπτεται την Αθήνα αποθανατίζοντας με ευφράδεια και απαριθμώντας με τρυφερότητα τα θραύσματα που μας κάνουν να εξακολουθούμε να την αγαπούμε». Το σπουδαίο στην τέχνη του Πάβλου Χαμπίδη είναι ότι η φαινομενικά φευγαλέα εικόνα με τις ασαφείς γραμμές και τα λιγοστά διάφανα χρώματα, δημιουργούν μια πολύ σαφή, ζωντανή και δυνατή αίσθηση της Αθήνας που μπορούμε να αγαπήσουμε...

Η έκθεση «Μικρά Αθηναϊκά» εγκαινιάζεται την Τρίτη 3 Μαΐου, στις 20:00, και θα διαρκέσει έως τις 28 Μαΐου.

Αίθουσα τέχνης Γένεσις, Χάριτος 35, Κολωνάκι, τηλ. 2117100566

Έφυγε η έφηβος της χαρακτικής Τόνια Νικολαΐδη

Έφυγε από κοντά μας η Τόνια Νικαλαΐδη. Σε αυτές τις περιπτώσεις λέμε πάντα ότι οι άνθρωποι που πεθαίνουν και αφήνουν πίσω τους ένα τόσο σημαντικό έργο, μένουν πάντα μαζί μας, είναι παρόντες όσο είμαστε και εμείς. Μόνο που για την χαράκτρια Τόνια Νικολαΐδη το σπουδαίο έργο που άφησε πίσω της, είναι ορφανό χωρίς τη φυσική της παρουσία. Η ζωντάνια της, στα 84 χρόνια της (γεννήθηκε το 1927), είναι που του έδινε φτερά και το φώτιζε. Η ψυχή της - και η ψυχή του έργου της - πέταξαν μακριά. Σε εμάς έμεινε η μνήμη τους. Πραγματικά αιώνια μνήμη τους. Η ίδια θα τελειώσει έτσι το σημείωμα της στην τελευταία μεγάλη αναδρομική έκθεση που της αφιέρωσε το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τραπέζης: «Τελικά, αναρωτιέμαι τί θα έχει απομείνει για μένα στο σουρωτήρι του χρόνου. Θα έχει απομείνει αυτό που δεν μπορεί να μου πάρει κανένας, ότι απόλαυσα εγώ η ίδια το ταξίδι, με την ψυχή και το μυαλό και τις αισθήσεις μου». Η τελευταία ενότητα δουλειάς που έδειξε, είχε τίτλο: «Έρχονται άλλοι, όμοιοι με εμάς, αλλά δεν θα είμαστε εμείς»...

Η ματιά του κοριτσιού από την Ιθάκη, που έβλεπε από το παράθυρό της τη θάλασσα να αστράφτει μπροστά στο Βαθύ σαν λιωμένο ασήμι και μετά την αποτύπωσε με ασημένια χρώματα στα χαρακτικά της, δεν άλλαξε ποτέ. Έμεινε πάντα έτσι, εφηβική, αιώνια εφηβική, φιλέρευνη, πρωτοποριακή και μαγεμένη. Δεν σταμάτησε ποτέ να περιφέρεται στα πράγματα γύρω της, να τα χαϊδεύει και να τα κάνει να πάλλονται, να κυματίζουν, να εκπέμπουν ιδέες και συναισθήματα. Δεν σταμάτησε ποτέ σε ένα επίτευγμα. Μαθήτρια του Γιάννη Κεφαλληνό - του «γκουρού» της παραδοσιακής χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας - έκανε θαύματα με το κοπίδι πάνω στο ξύλο ή στο λινόλαιο. Όμως ποτέ δεν έμεινε σε αυτά. Ακόμη και την εποχή που χρησιμοποιούσε τις αρχέτυπες τεχνικές της χαρακτικής, έθετε στον εαυτό της πιο δύσκολα προβλήματα, δοκιμάζοντας την αντοχή των υλικών πέρα από τα όριά τους. Παιδευόταν μέρες ολόκληρες να τυπώσει μια αέρινη κουρτίνα να κυματίζει πάνω στις ρυτίδες της αμμουδιάς. Παιδευόταν για τις λεπτομέρειες των μαλλιών της γυναίκας στην παραλία. Έστεκε ίσια σαν έφηβος απέναντι στο καινούργιο, με τα μάτια του κοριτσιού από την Ιθάκη ορθάνοιχτα. Έτσι έφτασε να μεταχειρίζεται στα χαρακτικά της τη φωτογραφία και άπό τις αρχές της δεκαετίας του '80 το ανάγλυφο τύπωμα. Έτσι έφτασε στην όγδοη δεκαετία της ζωής της να πειραματίζεται με τις νέες τεχνολογίες, τα φωτοτυπικά μηχανήματα και τους υπολογιστές, με εφηβικό πάθος. Και με αυτό το πάθος και τη ζωντάνια έφυγε...
Άρθρο στον Αγγελιοφόρο της Θεσσαλονίκης για την Τόνια Νικολαΐδη

«Άγριες σκέψεις» για την χαρακτική

Το κύμα έξω από την Κουναγκάουα του Χατσουσίκα Χοκουσάι

Ο Κλοντ Λεβί Στρος, ο σπουδαίος εκσυγχρονιστής της Ανθρωπολογίας, ο επίμονος υποστηρικτής της ισοδυναμίας πολιτισμένης και «άγριας σκέψης» (εφημερίδα «Καθημερινή» 20 Φεβρουαρίου 2011), διαπιστώνει: «Οι (σ.σ. "άγριοι") πολιτισμοί μας ενθαρρύνουν να απορρίψουμε τον διαχωρισμό ανάμεσα στο νοητό και το αισθητό που κηρύσσουν οι παρωχημένες μορφές του εμπειρισμού και της μηχανοκρατίας και να ανακαλύψουμε μια κρυφή αρμονία ανάμεσα στην αέναη αναζήτηση νοήματος από τον άνθρωπο και τον κόσμο στον οποίο εμφανίστηκε και εξακολουθεί να ζει: έναν κόσμο φτιαγμένο από μορφές, χρώματα, υφή, γεύσεις και οσμές».

Ειδικά τα χρώματα του κόσμου μας, έγιναν πιο λαμπερά και πιο ουσιαστικά υπό την επήρεια της πρωτόγονης (με την έννοια της αρχέγονης) σκέψης και της ευαισθησίας των Ιαπώνων χαρακτών της σχολής ουκίγιο-ε, του Κατσουσίκα Χοκουσάι (1760-1849), του Κιταγκάουα Ουταμάρο (1753-1806)
του Άντο Χιροσίγκε (1797-1858). Τα ιαπωνικά έγχρωμα χαρακτικά, οι «εικόνες του κόσμου ή της ζωής που κυλάει», με την φυσική και ανεπιτήδευτη οπτική τους, την ασυμμετρία τους, το διακοσμητικό χρώμα και το εκφραστικό σχέδιο, ώθησαν τους Ευρωπαίους καλλιτέχνες να αποδεσμευτούν από καθιερωμένες συμβάσεις και να ανακαλύψουν απροσδόκητες, αλλά και φιλοσοφημένες εικόνες της ζωής.

Οι ιμπρεσιονιστές ζωγράφοι – όπως ο Εντουάρ Μανέ (1832-1883), η αφετηρία της μοντέρνας ζωγραφικής – αφέθηκαν πρώτοι στην επιρροή των ξυλογραφιών από την Άπω Ανατολή και τους ακολούθησαν αργότερα ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (1853-1890) και ο Πολ Γκογκέν, ο οποίος για να φτάσει στις «Βάρβαρες Ιστορίες» του, θυσίασε στην αναζήτηση της αγνότητας και της ομορφιάς σχεδόν τα πάντα, την επιτυχημένη καριέρα του χρηματιστή, τους φίλους του, την οικογένειά του, τον ίδιο τον εαυτό του...

Οι τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα ήταν ταραγμένες. Στην κοινωνία και στην τέχνη, η συσσωρευμένη ενέργεια αναζητούσε νέες διεξόδους. Το 1870 η Γαλλία ηττήθηκε από τη Μεγάλη Βρετανία κι ο Γαλλογερμανικός πόλεμος που ξέσπασε εκείνη τη χρονιά, προκάλεσε άλλη μια επανάσταση στο Παρίσι. Αυτά τα δημόσια τραύματα μοιάζει να μην φαίνονται στο έργο των ιμπρεσιονιστών ζωγράφων. Ίσως γιατί τους ενδιέφερε το γιατρικό και όχι η πληγή. Αυτό φαίνεται καλύτερα στην αντιμετώπιση από την Τέχνη κάποιων άλλων πληγών της εποχής, για τις οποίες οι καλλιτέχνες μπορούσαν να είναι πιο αποτελεσματικοί στην αντιμετώπισή τους.

Η βιομηχανική επανάσταση που ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία πέρασε σαν τυφώνας πάνω από το φυσικό τοπίο, τις ζωές των ανθρώπων της υπαίθρου, αλλά και τον βίο των κατοίκων των πόλεων. Αφού η φύση είχε εξουδετερωθεί και δεν μπορούσε να αποκαταστήσει την πνευματική υγεία που μεταφέρει στο αστικό τοπίο, τότε θα μπορούσε να επιστρατευτεί η Τέχνη.

Η τέχνη, με ανανεωμένο πάθος, νέα ορμή και νέα φιλοσοφία, θα μπορούσε να βάλει τη φύση, το χρώμα, την αισθαντικότητα και την αυθεντικότητα στις ζωές των ανθρώπων. Οι τρόποι αναζητήθηκαν σε πιο παραδοσιακές κοινωνίες, όπως ήταν η απομονωμένη Ιαπωνία ή η εξωτική Ταϊτή, οι οποίες δεν είχαν αλωθεί από τη βιομηχανική επέλαση. Κι η Τέχνη, όχι μόνο πέτυχε τον σκοπό της, αλλά έβαλε πολύ ισχυρά θεμέλια για να συνεχίσει να τον πετυχαίνει και στο μέλλον, ολόκληρο τον 20ο αιώνα και συνεχίζει και τον 21ο...

Η πολύχρωμη ποίηση του Δημήτρη Δαρζέντα

Σαντορίνη (Φηρά), τέμπερα σε χειροποίητο μουσαμά 45Χ60 εκ.

Μπορεί άραγε το ζωγραφικό αποτύπωμα ενός τοπίου να λέει περισσότερα από το ίδιο το τοπίο; Σίγουρα η πραγματική τέχνη μπορεί να το πετύχει , εξάλλου αυτή είναι η μαγεία της, κι αυτό είναι το χάρισμα των σημαντικών καλλιτεχνών. Οπωσδήποτε μπορούν να το διαπιστώσουν οι θεατές των έργων του Δημήτρη Δαρζέντα (1915-1997), ενός ζωγράφου που δεν αναγνωρίστηκε όσο αξίζει η πρωτοποριακή ματιά του, ειδικά πάνω στη Σαντορίνη. Όπως έχει γράψει ο επίκουρος καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων Θάνος Χρήστου «ζωγραφική του χρωματικού πάθους μπορεί να χαρακτηριστεί αυτή του Δημήτρη Δαρζέντα. Η οποία όμως σε καμιά περίπτωση δεν μένει στα εξωτερικά χαρακτηριστικά και την επιφάνεια αλλά διεισδύει στο βάθος με σκοπό να αποδώσει χωρίς να αφηγηθεί, να υμνήσει χωρίς να κολακεύσει, να δει την αλήθεια χωρίς να ωραιοποιήσει. Και τελικά δικαιώνεται το αποτέλεσμα των προσπαθειών του δημιουργού αφού κατορθώνει να κάνει την πραγματικότητα ποίηση και το συναίσθημα χρώμα».